رضا دادم دانستم كه او دوستان خود را بد نخواهد تا سرانجام كار چه باشد ! حيران شدم كه چگونه با الهام دل ، سياهى كفر در ديار كفر از دل چنين ماه‌روئى به روشنى اسلام مبدّل شده ؟ گفتم چه گوئى اگر تدبيرى كنم و تو را از خانهء كفر به خانهء اسلام برم و دريغ آمدم كه چون عزيزى را در خانهء كفر ببينم ، گفت : در خانهء اسلام ، اسلام پروردن هنر نباشد بلكه هنر در اين است كه كسى در خانهء كفر ، اسلام در برگيرد و به جان و دل پرورد ، بگو بدانم آنجا چيست كه اينجا نيست ؟ گفتم آنجا كعبه است ! پرسيد : كعبه را زيارت كرده‌اى ؟ گفتم : هفتاد بار ! گفت : نگاه كن ! برنگريستم كعبه را ديدم بالاى سراى او نمايان است آنگاه گفت : اى پير طريقت ، هركه به پاى رود ، كعبه را زيارت كند ! و هركه به دل رود كعبه به زيارت وى شود ! گفتم تو را به خداى سوگند مىدهم كه برگو چگونه به عزّ اسلام رسيدى ؟ و اين منزلت بچه يافتى ؟ گفت : كارى كه حضرتش را شايد نكرده‌ام ولى حكمش را پسند كردم و به قضاى او رضا دادم ! گفتم اكنون مرا تدبير چيست كه از اينجا بيرون شوم ؟ گفت : چنان كه ايستاده‌اى ، روى فرا راه كن به مقصد مىرسى ، گفت به كرامت او راهى فرا پديد آمد كه در آن هيچ مانع و حاجب نبود ، از سراى كفر به در آمدم تا به خانهء اسلام رسيدم ! 197 - الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَعْلُوماتٌ . . تا آخر آيه . حاء اشارت است به حكم خداوند و جيم اشارت است به جرم بندگان ! چنانستى كه خداوند فرمود : بندهء من اكنون كه جرم كردى بارى دست در حبل من زن تا تو را بيامرزم كه هركس را كارى سزاوار و شايسته باشد ، سزاى تو گناه و نابكارى و سزاى من آمرزگارى ! چنان كه عذر از تو عفو از من ، عجز از تو لطف از من ، جهد از تو يارى از من ، گناه از تو پوشيدن از من ، ستم از تو حلم از من ، پس كار به من واگذار ، وعده‌اى كه دادم وفاى آن بر من ، تخمى كه كاشتم برآوردن آن از من ، چراغى كه افروختم روشن داشتن آن بر من ، درى كه گشادم ، بار دادن آن بر من ، اكنون كه در بازگذاشتم درگذشتن آن بر من ، اكنون كه به دعا فرمودم ، نيوشيدن آن بر من ، اكنون كه به سؤال فرمودم بخشيدن بر من است ، هرچه كردم كردم ، هرچه نكردم باقى بر من است ! [ آيات 206 - 200 ] ( تفسير لفظى ) 200 - فَإِذا قَضَيْتُمْ مَناسِكَكُمْ فَاذْكُرُوا اللَّهَ كَذِكْرِكُمْ آباءَكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْراً فَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ . چون از مناسك حج فارغ شديد خدا را بسيار ياد كنيد چندانكه پدران خود را ياد مىكنيد و مىستائيد يا افزونتر و سخت‌تر از آن و بعضى مردمان مىگويند : خدايا ما را از دنيا چيزى بخش ! و آنان را در خير آخرت نصيبى نيست ! 201 - وَ مِنْهُمْ مَنْ يَقُولُ رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً وَ قِنا عَذابَ النَّارِ . از جملهء آن مردمان كسانى هستند كه مىگويند : خدايا نيكوئى و خوبى دنيا و آخرت را نصيب ما گردان و ما را از عذاب آتش بازدار . 202 - أُولئِكَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِمَّا كَسَبُوا وَ اللَّهُ سَرِيعُ الْحِسابِ . آنان را از آنچه كسب كرده‌اند بهره است ، و خداوند زودشمار و آسان توان است . 203 - وَ اذْكُرُوا اللَّهَ فِي أَيَّامٍ مَعْدُوداتٍ فَمَنْ تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ وَ مَنْ تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ لِمَنِ اتَّقى وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا أَنَّكُمْ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ . خدا را در روزهاى شمرده شده ( سه روز تشريق ) به بزرگوارى و پاكى و برترى ياد كنيد ، پس هركس شتاب كند در برگشتن به خانهء خود در دو روز